Nieuwe Vrienden

Ik ben geen filosoof. Dat staat eigenlijk per definitie van mijn naam al vast. Remco, dat klinkt nou niet bepaald als Aristoteles of Plato. Nee, Remco, dat klinkt meer als klei onder de nagelriemen, zweet op je rug en tussen je 'moobs'. Geen filosoof dus; niet de persoon die diep over het leven nadenkt.

Vandaag is de tweede dag nadat ik achttien jaar geleden mijn rijbewijs al had moeten halen (ja, denk daar maar over na). De grap is, achttien jaar geleden zou het nog acht jaar duren voordat ik Janis zou leren kennen; speelde ik pas twee jaar gitaar en wist ik zeker dat ik nooit zou roken. Sterker nog, ik wist toen al dat ik voor mijn dertigste of beroemd, of schathemelrijk zou zijn (het een gaat niet automatisch hand in hand met het andere).

Gisteren heb ik met nieuwe vrienden het heugelijk feit gevierd dat ik (en ik zeg dit met het schaamrood op mijn ontzette kaken) eindelijk mijn credit card in ontvangst mocht nemen waarmee ik zogezegd 'rijbevoegd ben'. Geweldig gezellig, teveel gezopen, dus een houten kop en een lichte portemonnee en twee sigaren later besefte ik opeens dat nieuwe vrienden nooit hetzelfde zijn als oude vrienden. Even ter vergelijking; gedachten waarin nieuwe vrienden de hoofdrol spelen zijn in kleur, HD en het liefst nog in 3D surround. Gedachten aan oude vrienden worden weergegeven in sepia kleuren en klinken als een langspeelplaat met pitten, nostalgie en het gevoel van 'toen was alles beter'.

Ik ben inmiddels vijfendertig en van HD tv krijg ik al snel hoofdpijn, laat staan dat ik het journaal in 3D zou moeten bekijken (Philip Freriks die nog net voor zijn pensioen de beeldbuis uit komt kruipen, daar moet je toch niet aan denken!). Afgelopen weekend was zo'n moment waarbij je beseft dat sommige zaken altijd beter zullen klinken op LP dan op CD.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *